Biografie

Karol V, nabożny katolik, rządził największą od czasów Karola Wielkiego liczbą krajów europejskich. Po swej matce odziedziczył w 1516 roku tron hiszpański, a trzy lata później został władcą Austrii i Niderlandów; uzyskał też godność cesarza rzymsko-niemieckiego. Ponadto jego hiszpańscy poddani zdobyli dla niego olbrzymie imperium w Ameryce środkowej i Południowej. Dewizą króla było Plus ultra (więcej niż jest możliwe). Upatrywano w nim "boskiego chorążego", który pod swym berłem zjednoczy wszystkie chrześcijańskie narody i pokona Turków osmańskich, a także zostanie "panem świata". Karol jednak, mimo swej ogromnej aktywności, nie miał talentów przywódcy. Pewien kronikarz wenecki pisał o jego "wielkiej, wystającej dolnej szczęce, wskutek czego żeby nie stykały się i trudno było zrozumieć co mówił". Stale sprawiał wrażenie, że brakuje mu czasu lub środków, by uporać się z problemami, jakich nastręczały podlegające jego władzy liczne, rozproszone terytoria. W roku 1556 przekazał swoją władzę nad cesarstwem swojemu bratu - Ferdynandowi, a wszystkie pozostałe ziemie synowi Filipowi.

Należy wzorować się na ważnych osobach, któży dają nam świadectwo.